Dlaczego oddech jest tak ważny?

jesień2

Oddech jest czymś więcej niż tylko automatyczną czynnością. Oddech to przede wszystkim nośnik świadomości-umysłu, nośnik emocji, ich regulator i kontroler. Nauki indyjskie i tybetański poświęcają oddechowi wiele uwagi, ponieważ znają jego nieprzecenioną w medytacji, jodze i spokojnym życiu rolę. Sanskrycka prana, tybetański lung, chińskie chi (qi) to nic innego jak wewnętrzny wiatr, zewnętrznie doświadczany jako powietrze. Wewnątrz ciała oddech niesie nie tylko życie, ale także umysł, metaforycznie mówiąc – jest rumakiem, na którym po ciele porusza się umysł. Jak mówi znakomity tybetański mistrz pracy z oddechem i świadomym snem Tenzin Wangjal Rinpocze:

Dzięki pracy z wewnętrznym “wiatrem” możemy poprawić dobrostan naszego ciała i umysłu oraz dokonać zmian w życiu prywatnym i społecznym, a ostatecznie wyzwalając się z cierpienia cyklicznej egzystencji, czyli samsary.

I nie ma tutaj żadnej głębokiej tajemnicy, a jedynie silne, wielowiekowe, otoczone długotrwałą praktyką przekonanie, że umysł w swej naturze jest zawsze czysty, niezmącony, szczęśliwy i zawsze w takim stanie znajduje się u podstawy zwykłego umysłu codziennie doświadczanego w postaci miliona niepokojów mentalnych: myśli, emocji, wątpliwości, pragnień, niechęci… Jeden i drugi poziom umysłu związany jest z oddechem, tyle że w przypadku umysłu zmąconego oddech pozostaje poza kontrolą jogina, a powściągnięty (kontrolowany) oddech jest idealnym rumakiem panowania nad umysłem.

jesień

Dochodzi tutaj kolejne starożytne jogiczne przekonanie: każdą zła emocję można przekształcić w dobrą. Gniew, smutek, żal, strach… to zawsze pewien nośnik energii, pewne natężenie wiatru, które pozostawione samemu sobie roztapia się w czystej naturze umysłu. Pozostawienie samych sobie przeszkadzających emocji oznacza, że nie przywiązujemy do nich naszej uwagi, nie podążamy za nimi, nie lgniemy do ich nawykowych reakcji: gdy się złoszczę, to nie idę za naturalna ekspresją tej złości, gdy ogarnia mnie smutek, to nie daję mu upustowi itp. Oczywiście, odwracanie nawykowych reakcji najlepiej wzmacniać i praktykować w trakcie medytacji, w czasie której trenuje się także kontrolę oddechu.

jesień3

Oto jedno z dość prostych ćwiczeń, które najlepiej starać się wykonywać dwa razy dziennie, rano i wieczorem, w ustronnym miejscu, w którym nikt nie będzie nam przeszkadzał:

  • siadamy po arabsku (skrzyżowane kolana), prostujemy plecy, zamykamy oczy i chwilę po prostu oddychamy, bez wysiłku, bez specjalnie przygotowanych myśli i intencji;
  • potem przez 15 minut wykonujemy prostą sekwencję oddechową wdech-wstrzymanie-wydech-wstrzymanie –  1:2:2:1  liczone w sekundach, dla 5 sekund będzie to sekwencja: 5 sekund wdech – 10 sekund wstrzymanie – 5 wydech – 10 wstrzymanie;
  • po tej krótkiej pranajamie (kontroli oddechu) kilka minut spoczywamy w spokojnej medytacji.

Myśli i wrażenia mogą i będą się pojawiać, ważne, by nie podążać za nimi…A najistotniejsza w tej krótkiej i łatwej technice oddechowej połączonej z medytacją rozluźniającą są te momenty, kiedy oddech jest wstrzymany, bo to one są luką, spoczynkiem, zwolnieniem tempa myśli. To one – koniec końców – odpowiadają za coraz lepszą kontrolę oddechu. Są lejcami w dłoniach wytrawnego jeźdźca.

Kiedy dobro jest fundamentem świata…

k10

Czy duchowość może być fundamentem i główną zasadą funkcjonowania wszechświata? Oczywiście! I to nawet nie tyle może, ile jest.  Umysł kreuje ludzkie życie: to, w jaki sposób postrzegamy świat, jak na niego reagujemy, jak go interpretujemy i jak w nim działamy, jest bowiem ufundowane na umyśle i jego działaniach. A umysł dąży do jednego – do poczucia szczęścia, wolności, spełnienia oraz radosnej i naturalnej ekspresji siebie. Działa poprzez zasadę czynienia dobra – sobie oraz innym.

k1

Platon, najbardziej indyjski z nieindyjskich mędrców, na piedestał ludzkich doskonałości wyciągnął Prawdę i Piękno, a Dobro uczynił doskonałością najwyższą. Nie inaczej i w Indiach, w praktyce jogicznej. Nic lepiej nie przejmuje skutecznie kontroli nad umysłem, jak dobra motywacja, dobre zachowanie, dobre dążenie, dobry cel i dobre wykorzystanie każdej sytuacji. Sytuacja jest zawsze,jaka jest, ani dobra, ani zła, sztuka panowania nad umysłem i sytuacją polega właśnie na dobrym i energetycznym przekształcaniu każdej sytuacji, tak zewnętrznej, jak i wewnętrznej, w wymarzony efekt. Warto jednak pamiętać, że choć ten efekt jest wymarzony, to nie zawsze dokładnie w takim wyglądzie, w jakim go pierwotnie umyśleliśmy. Ważne, by doraźny efekt był właściwą cegiełką w pokaźnym efekcie końcowym.

Podstawą sukcesu, powodzenia i biznesu jest inteligentny, cwany, zdeterminowany, logiczny i kreatywny, otwarty umysł. Ale patrząc na to poprzez platoński pryzmat, energią, która zasila aktywność mentalną, jest dobro. Dlaczego? Ponieważ to ono, jak nic innego, odkaża umysł, przegania złe, ponieważ niszczące i dobijające, podcinające skrzydła, emocje i myśli. Kiedy nie myślimy źle o sobie, nie interpretujemy w czarnych zarysach sytuacji, nie wychodzimy z negatywna i roszczeniową postawą do rzeczywistości, to otwiera się przed nami przeogromna przestrzeń doraźnych możliwości, spośród których możemy wybrać te adekwatne do naszego zamiaru-marzenia.

A ponadto, hołdując postawie życzliwej, otwartej, pomocnej, hojnej i przyjacielskiej postawie w stosunku do drugiego człowieka (stworzenia), usprawniamy aktywność umysłu. Pozwalamy mu bowiem działać swobodnie – bez utraty drogocennej energii na różne zbędne czynności, przejawiającej się w postaci negatywnych emocji, w jodze zwanych mentalnymi truciznami (zawiść, strach, gniew, rozproszenie uwagi, smutek itp.). Kontrola nad umysłem to nic innego jak:

  • trzymanie umysłu w ryzach uwagi, która zapewnia pełną obecność w danej sytuacji życiowej, co skutkuje przejęciem kontroli nad wydarzeniami i przekształceniem ich zgodnie z naszym marzeniem; zasada jest prosta – nierozproszony umysł jest w pełni obecny w tu-i-teraz, dzięki czemu adekwatnie reaguje na bodźce, a zarazem spokojnie wprowadza w życie swoje intencje i nie poddaje się wewnętrznemu dialogowi dekoncentrujących myśli i emocji
  • spokojny błogostan, bo umysł objęty kontrolą, to spokojny umysł, którego nie gnębi żadna zła (bo rozpraszająca) myśl, to umysł w pełni radosny w każdej sytuacji – bo czym człowiek ma się martwić, denerwować i przejmować, jak coś z zewnątrz może go rozpraszać, skoro jego umysł jest ufundowany w sile dobra?

Czystość myśli, i intencji, szczerość, upór i delikatność w sile, życzliwość i hojność (ta to dopiero rozbija ego, które w nawykowym działaniu chce dla siebie jak najwięcej zagarnąć i zatrzymać) – oto poszczególne cechy składowe Dobra, tak po platońsku i po indyjsku. Bo przecież Platon wielkim nieindyjskim joginem był, podobnie jak i Adam Mickiewicz, ale o tym kiedy indziej.

k9

Walcz, walcz aż do skutku

k2

Nadchodzi w końcu taki dzień, czy moment, że życie staje twarzą w twarz ze ścianą. Ścianą niemożliwości, rezygnacji, niepowodzeń, ścianą, której nie można przejść. I… to dobrze! Bo to bardzo ważny moment, przełomowy. Każda sytuacja kryzysowa jest doskonałą szansą, by przewartościować, przemyśleć, od nowa opracować i wdrożyć w życie nowe scenariusze życia. Kryzys to nic innego jak bycie na rozstaju: między tym, co było i nadal wydaje się aktualne, a tym, co może być, ale jeszcze nie dostrzegamy atrakcyjności tej nowinki.

rose3

Nie wpadaj w depresję czy czarnowidztwo, nie rezygnuj z tej nowości, która nieśmiało wkrada się w życie, ale jeszcze nie umie przybrać określonej formy. Często ta nowość przybiera barwy strachu, niepewności, niechęci, wymówek, wyszukiwania wszelkich powodów na “nie”. To nic. Nie przejmuj się. Każda nowość wzbudza tyle samo ekscytacji, co niepewności i strachu. Usiądź spokojnie po turecku (lub po Buddowemu) w zacisznym i odizolowanym miejscu, zamknij oczy i oddychaj. Oddychaj spokojnie przez jakiś czas. Skup się na tym oddechu. I spędź w ten sposób kilka(naście) minut ze sobą, ze swoim wnętrzem i tą nowością, którą się stajesz. Nie spiesz się, nie analizuj, nie interpretuj, nie wartościuj. Bądź ze sobą: wdech – zatrzymanie powietrza w sobie – wydech – zatrzymanie oddechu – wdech… Poczekaj aż poczujesz, że już.

k3

I walcz, walcz aż do skutku, kiedy zobaczysz,  że w gruncie rzeczy… nie ma z czym walczyć, bo ta ściana jest tylko… znakiem, że nadszedł właściwy moment, by opuścić tak usilne i uparcie pielęgnowane starania, angażujące całe jestestwo, ale koniec końców nic nowego nie przynoszące. Droga, którą się przeszło, dostarczyła drogocennej nauki, przetransformowała umysł, a w ten sposób to, kim kiedyś byliśmy, zmieniło swoją treść. Tak więc teraz cel, którego tak usilnie chcemy, jest już nieaktualny. I to jest przyczyną faktu, że ściana, którą tak usilnie chcemy sforsować, stała się jeszcze twardsza, bo nie jest już nasza – coś przestało być naszym celem, zdezaktualizowało się. Więc albo robimy podkop, albo uczymy się latać i przeskakujemy ponad ścianą, albo przenikamy ją, albo… zwyczajnie odchodzimy w nowe przestrzenie, które bardziej odpowiadają naszym nowym zdolnością i treścią tego, kim się staliśmy…

%d blogerów lubi to: